Posted on Wed 31 Jan 2007 23:53
Saying good bye to Dohell

“กลับมาอยู่บ้านเกิดเมืองนอนของเราเองซะที ไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาเป็นเวลาเกือบสองปีแล้ว” วันที่เดินทางกลับมาถึงสนามบบินสุวรรณภูมิ เมื่อวันที่ 30 มกราคม 2550

มีความสรู้สึกว่าคิดถึง Doha อยู่จี๊ดเป็นระยะ แต่ทุกความทรงจำผึ้งเก็บเอาไว้ข้างในใจเสมอ กว่าจะมารู้ว่าเพื่อนที่เรามีอยู่ที่นั่นก็เป็นเพื่อนที่ดี ที่คอยให้กำลังใจกันอยู่เสมอ ตลอดเวลา ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์เราก็ไม่เคยทิ้งกัน ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผึ้งอยู่ ต่อสู้กับความชั่วร้ายที่ Doha เพื่อนๆต่างก็ผลัดเปลี่ยนกันมาคอยให้กำลังใจ แม้กระทั้งวันนั้นที่ทำต้มยำ Ham (มื้อที่หาของในตู้เย็นทานไม่ได้แล้ว) และผึ้งก็โนมืดบาดที่นิ้วชี้ เพื่อนๆก็มาคอยดูแล ทั้งๆที่ผึ้งก็แหกปากร้อง หนวกหูเกือบตาย ทั้ง นุ่น มาศ เหมียว ก็ต้องทนฟังทั้งเสียงร้องโวยวาย ลั่นบ้านของผึ้ง

ถึงเพื่อนๆ QR Batch 205

 

ไอ้จูน ที่คอยวุ่นวายให้ผึ้งไม่เบื่อเวลาเหงาๆเลย เพราะว่าจะมีเรื่องมาให้ช่วยคิดตลอด บ้างก็โทรทางไกลมาเพื่อให้ช่วยคิด นั่น นี่ ตลอด

มาศ ที่นอนหลบภัยของผึ้ง เวลาที่ใครหาตัวไม่ค่อยเจอ ก็ขอเชิญที่บ้านเบอร์ 10 บ้างก็ไปนั่งกินข้าว แล้วผึ้งก็ดันลืมล้างจานเพื่อนๆก็ต้องล้างให้ซะงั้น

เหมียว ไอ้คนความอดทนต่ำ แต่ก็กลัวผีไม่แพ้กันกับผึ้ง จึงไม่แปลกที่บ้านเหมียวจะเป็นอีกที่นึงสำหรับผึ้งยามว่างที่จะไปวุ่นวายอยู่ที่นั่น วันนั่นก็นอนดูหนังกันจนเกือบเช้า เพราะความกลัวผีของผึ้งนั่นเอง

เล็ก ช่วงนี้ความรักกำลังหวานชื่น แต่ก็ไม่ลืมที่จะมาเจอเพื่อนๆเป็นระยะๆ เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ และเสียวเดินที่ผึ้งจำได้ติดหู จึงทำให้ผึ้งได้เจอเล็กเป็นช่วงๆ

ปุ้ม อีกคนที่ความรักเบ่งบานมานานใน Doha แน่นอนตอนนั่นเราผิดใจกันครั้งใหญ่ แต่ความจริงยังงัยก็คือความจริง ทำให้เราได้เข้าใจกันดีขึ้น

กรีน ตอนนี้ไม่สบายหนักละซิ วันนั้นที่เรากิน Steak หมูด้วยกันในเมืองแขก ผึ้งทำซะเผ็ด น้ำหูน้ำตาไหลกันทั้งคู่ แต่ก็กินกันอย่างอะไร วันนั้น เราก็ตบท้ายกันด้วย Dim-Sum

และ นุ่น คนนี้สำคัญที่สุด ขาดไม่ได้เลย เพราะเป็น Flat Mate ของผึ้งเอง เราอยู่ด้วยกันที่ Doha ในบ้านหลังเดียวกันมาตลอด จะทุกข์จะสุข เราต่างก็แบ่งปันความรู้สึกซึ่งกันและกัน คนที่จิตใจงดงาม และเป็นเพื่อนที่ดีสม่ำเสมอ เหมือนเป็นน้องสาวของผึ้งจริงๆเพราะเราอยู่บ้านเดียวกัน มีอะไรเราก็เปิดประตูห้องตะโกนคุยกัน บ้างก็มานั่งดูหนังด้วยกันในห้องผึ้ง

ผึ้งคิดว่าไม่มีอะไรที่สายเกินไปในโลกนี้ เพราะทุกอย่างมันต้องมีการเริ่มต้น และนี้อาจจะเป็นการเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่งของผึ้งที่ได้เรียนรู้และรู้จักคำว่ามิตรแท้ ในดินแดนภารตะ ที่เราต่างก็สู้เพื่อจะให้ได้มาซึ่งงานที่เราใฝ่ฝัน ถึงแม้ว่าผึ้งจะอยู่ที่เมืองไทย และไม่ได้กลับไปใช้ชีวิตประจำวันอยู่กับเพื่อนๆที่นั่นแล้วก็ตาม แต่ผึ้งมั่นใจว่าเราจะคิดถึงกัน และ Keep in Touch เสมอๆ

ไม่ว่าเมื่อไรหรือเราจะอยู่ที่ไหน เพื่อนก็ยังคือเพื่อนกันเสมอ

Pueng_ka

     Share

<< สัญญากิน กิน กิน >>

Posted on Wed 31 Jan 2007 23:53


ซึ้งน้ำตาร่วงเลย โทษทีนะที่วันนั้นไม่ได้ไปกินข้าวที่บ้านมาศเพราะไข้กลับมาอีกแล้ว กลับไปกรุงเทพเมื่อไหรจะโทะหาทันทีเลย
กรีน   
Thu 8 Feb 2007 12:46 [3]

เออ ไดนี้เขียนได้ซึ้ง เที่ยวให้หนุกนะมึง เผื่อกูด้วย ช่วงหลังมิค่อยได้เที่ยวเรย
เล็ก   
Thu 1 Feb 2007 13:34 [2]

ได้ข่าวว่าโดนไอ้จูนลากไปฝังแถวพงันเรอะ โอววววว.....
gd luck เว้ยยย
มาศ   
Thu 1 Feb 2007 2:56 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 
 


วันๆที่ผ่านไป
นานา จิตตัง
เหตุเกิดจากความเหงา......
คนเราก็เท่านี้
The Answer for me.
เมื่อความเหงามาเยือน
My New Uniform
Life in Kuwait City....Just the beinging
Farewell Party
ดูรูปคูเวตไปพลางๆรอเวลาเดินทาง
วันๆนึง
ไหว้พระเก้าวัด
เรื่อยๆสบายๆ
ถูกปลดปล่อย และ หลุดพ้น
Beauty_Tag คะ
เรื่องใหม่ๆๆ
เลิกกันซะที...ดีใจจัง
St. Valentine
กิน กิน กิน
Saying good bye to Dohell
สัญญา
รอยต่อ
5 อย่าง ต่างความหมาย
เวลาดี ปีหมู
ช่วงหนึ่งของชีวิต
ผ่านมา ผ่านไป แล้วอย่ากลับมาอีกนะ
สนุกไปอีกแบบ
วันเกิด
แค่...กระจกกั้น
เนี้ยหนะความคิด...คิดได้งัย
ทำชั่วแล้วได้ดี...มีที่ไหน
นี้หรือ.....คน
วันนี้ที้รอคอย
สับสนจัง วุ้ย
Flight Attendant
Colombo Flight ,After 9 months.
before and after Leave จ้า
Ordinary girl
Will it be my LONELY BIRTHDAY?