Posted on Mon 28 May 2007 20:39
เหตุเกิดจากความเหงา......

เมื่อประมาณสองอาทิตย์ที่แล้ว…......

มาอยู่ที่คูเวตได้เดือนกว่าแล้ว ไม่เคยเอารูปห้องมาให้ดูเลย ก็เลยเอามาให้ดูกัน ห้องที่ผึ้งทั้ง นั่งยิ้ม นั่งร้องไห้ ดูหนัง อ่านหนังสือ นอนหลับ ทานอาหาร คุยโทรศัพท์ แต่งตัว........

ที่หัวเตียงมีรูปเพื่อน และ คนที่ผึ้งรักแปะๆเอาไว้อยู่ เอาไว้ดูเวลาคิดถึง และ เป็นกำลังใจให้ผึ้ง เวลาที่ผึ้งมองไปรอบๆตัวแล้วไม่มีใคร

วันนี้เริ่มเทรน 2nd Aircraft type แล้วแต่ยังไม่รู้ชะตาเลยว่าจะได้บินเมื่อไหร่ จะว่าไปแล้วประเทศคูเวตก็รวยมากๆๆๆ แต่ไม่เข้าใจว่าทำมัยสายการบินเค้าถึงไม่ยอมโตเท่าไหร่เลย แต่ก็เป็นแบบครอบครัวดี

จะว่าไปแล้วผึ้งก็คิดถึง Doha ไม่ใช่น้อยเลย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนๆ คน(ที่ผึ้ง)รัก ที่เที่ยวที่คูเวตไม่มี และ บรรยากาศเก่าๆที่ผึ้งนั่งคิดถึงอยู่เสมอ

หลายๆคนอ่านไดร์ผึ้งมาเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะคิดว่าผึ้งเป็นคนที่มีบุคลิกแบบไหน แต่เท่าที่ผึ้งรู้สึกตัวเองได้ก็คือ ผึ้งเป็นคนที่อ่อนไหวมากๆ แค่ดูหนังบางตอนที่คิดแล้วย้อนไปถึงอะไรๆ ที่คล้ายๆเหมือนจะเคยเกิดกับผึ้ง ก็เกิดนั่งน้ำตาไหลเอาซะอย่างนั้น ทุกความทรงจำดีๆ ผึ้งเก็บมันเอาไว้เสมอไม่เคยลืม และผึ้งก็สัญญากับตัวเองว่า ผึ้งจะไม่มีวันลืม ผู้ชายคนหนึ่งที่ดีที่สุดที่เข้ามาในชีวิตของผึ้ง ตลอดเวลาที่อยู่ที่ Doha มาเสมอ คนที่อุ้มผึ้งไปส่งโรงพยาบาล คนที่ให้อภัยผึ้ง คนที่คอยดูแลเวลาผึ้งไม่สบาย และเป็นทั้ง แฟน เพื่อน พี่ หรือ แม้กระทั่งพ่อ ที่คอยปกป้องผึ้งเวลาที่ผึ้งอ่อนแอ

ไม่อยากจะเชื่อว่าผึ้งเองเป็นคนทำให้เค้าต้องจากผึ้งไป ถ้าคุณพ่อและคุณแม่อ่านอยู่ ผึ้งขอบอกตรงนี้นะคะว่าผึ้งรัก Hani มาก หวังว่าถ้าผึ้งมีโอกาสเหมือนเดิมกับเค้า ผึ้งหวังว่าท่านทั้งสองคงให้โอกาสกับ เรานะคะ

แต่ตอนนี้ ผึ้งก็ได้แต่นึกถึงวันเก่าๆ ซึ้งผึ้งก็รู้ว่าเหมือนปลาที่ว่ายวนอยู่ในอ่าง แต่ถ้ายังว่ายอยู่ในอ่างนั้น แล้วทำให้ผึ้งยิ้มออกได้ หรือแม้กระทั้ง หลอกตัวเองแล้วมีความสุข ผึ้งก็เลิกที่จะทำมันคะ

อย่างว่าคนเราเลือกที่จะเป็นได้ เลือกที่จะทำได้ เลือกที่จะจำได้ แต่มันขึ้นอยู่กับตัวบุคคลนั้นๆว่าจะเลือกอะไร แบบไหน แล้วคนๆนั้นจะหลุดพ้นจากบ่วงกรรม หรือ ห่วงปมที่เราผูกเอาไว้เองได้เมื่อไหร่

ในใจผึ้งตอนนี้ ผึ้งต้อการอะไร คนที่รู้ดีที่สุดก็คือ ผึ้งนั้นเอง

Pueng_ka

 

อาทิตย์นึงผ่านไป...................

 

ตอนนี้ก็เทรน First Aid แล้วหละ แต่ก็ Chill เพราะว่าไม่โหดเท่าที่เทรนตอนอยู่ที่ Qatar วันๆก็เลยมีเวลาว่างๆหลัง หรือ ก่อนอ่านหนังสือทบทวน ก็ยังเหมือนเดิมที่ดู Series เกาหลีอยู่ ตอนนี้ดูเรื่อง Sorry, I Love you อยู่

มันมีอยู่ตอนหนึ่งที่พระเอกโทรไปหาแฟนเก่าเค้าที่ Australia แล้วทำให้ผึ้งมานั่งนึกถึงตัวเอง ว่าเค้าโชคดีเท่าไหร่ที่เมื่อเค้ารู้สึกอ้างว้างแล้วเค้ายังมีคนให้โทรหา แต่ผึ้งเองซิ เวลาเหงาแล้วได้แต่นั่งเก็บมันเอาไว้อยู่คนเดียว ไม่มีใครให้ได้โทรไปหา แม้กระทั่งจะบอกว่าคิดถึงใครซักคน

แล้วยิ่งมองไปที่ตัวนางเอกของเรื่องที่แอบรักเค้าข้างเดียวแล้ว ไม่รู้สึกแตกต่างกับตัวเองเลยซักนิด อาจจะต่างตรงที่คนที่ผึ้งรัก เค้าเคยรักผึ้งจนหมดหัวใจ แต่ผึ้งก็ทำร้ายเค้าด้วยการหักหลังเค้าด้วยการ ไป แอบมีอีกคนหนึ่งเท่านั้นเอง ซ้ำยังจะหนีเค้าไปเพื่อจะแต่งงาน แต่แล้วก็ไปไหนไม่รอด

สุดท้ายก็โทรไปร้องไห้คร่ำครวญกับเค้า ให้เค้าเห็นใจ เพื่อให้เค้ากลับมาหา ทำมัยผึ้งถึงเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ ทำมัยถึงไม่เคยนึกถึงใจของคนอื่นเลย เอาแต่ได้อย่างเดียว

รู้สึกว่าตอนนี้เหมือนเวลาชดใช้กรรมเก่ายังงัยก็ไม่รู้ เวลาว่างๆ ได้ใช้เวลาอยู่คนเดียว คนเดียวจริงๆ ไม่มีคนรัก แต่ยังดีที่มีคนรักเราอยู่ก็คือ พ่อกับแม่ผึ้งนั้นเอง

คนเราก็เท่านี้จริงๆ อย่ารักใครให้เท่ากับรักตัวเองและ ครอบครัวนะคะ เมื่อถึงเวลาต้องจากกันไป เค้าคนนั้นเค้าก็จะไม่มาสนใจหรือใส่ใจเรา ก็เหลือเพียงตัวเราเท่านั้นที่อยู่กับตัวเอง

ไม่ใช่ผึ้งไม่เคยพยายามจะทำให้ได้อย่างที่พูดออกไปเมื่อกี้หรอกนะคะ แต่พยายามอยู่ อย่างมากด้วย ขอแค่เพียงได้เจอกับ Hani อีกครั้ง ถึงแม้จะเป็นครั้งสุดท้ายก็ตาม

ไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกลึกๆของตัวเองเป็นยังงัย ไม่รู้ว่าที่เป็นอยู่เนี้ย รัก เค้า หรือว่ารักตัวเองกันแน่ แต่รู้ว่าทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเค้า ได้รับ SMS จากเค้า ผึ้งก็ยิ้มออกทุกครั้ง แต่ทำมัยตอนนี้ผึ้งถึงร้องไห้เพราะอะไร ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

รักออกแบบไม่ได้ รักไม่มีข้อจำกัด รักไม่มีบทกำหนดตายตัว รักไม่มีชนชาติ ศาสนา รักไม่มีขอบเขต พรมแดน แต่พอมีรักแล้วคนเราก็ได้เจอ ทั้งความสุข และ ความทุกข์ ความเศร้า ควบคู่กันไป

แต่เมื่อยามที่เราไม่มีแล้วความรัก เราก็คงเหลือแต่ความทรงจำ ภาพเรือนลาง หรือ บางภาพที่เราอยากเก็บมันไว้อย่างชัดเจน

แล้วตอนนี้ผึ้งอยากรู้ว่าสิ่งที่ผึ้งต้องการนั้นมันคืออะไร

Pueng_ka

 

     Share

<< คนเราก็เท่านี้นานา จิตตัง >>

Posted on Mon 28 May 2007 20:39


ใจเย็นเว้ยแก
อีกหน่อยมันจะดีขึ้นเอง
ไอ้เหมียว   
Sat 2 Jun 2007 14:08 [5]

โอ๋ๆๆๆๆ
พี่ผึ้ง อย่าเศร้าสิจ๊ะ มาอ่านไดพี่ผึ้งทีไร เห็นพี่ผึ้งเศร้าๆทุกทีเลย น้องเป็นห่วงนะ
ปลฝากความคิดถึงถึงพี่ติมด้วย หายไปเลยอ่ะเจ๊อ่ะ
หมูอุ้ม   
Tue 29 May 2007 18:23 [4]

เรื่องราวของพี่เหมือนชีวิตผึ้งเลย
เอ่อ ชื่อผึ้งเหมือนกันค่ะ
เเต่ตอนนี้
โชดดี มาเยือนผึ้ง
เค้าคนนั้นที่เคยโดนผึ้งทำร้าย
เค้ายอมกลับมารักกันเหมือนเดิม
สู้ๆ นะค่ะ เอาใจช่วย

ลองถามพี่เหมียวดูก้อได้ว่าเรื่องของ
เรานะเหมือนกันแค่ไหน >.<
Penguin   
Tue 29 May 2007 17:50 [3]

เทรนใกล้จบยังคะพี่

เปนกำลังใจให้คุ้นเคยไวๆนะคะ

รักษาสุขภาพด้วยค่า
แก่นเซี้ยว   
Tue 29 May 2007 15:35 [2]

นี่เทรนจบยังเนี่ย บินเมื่อไหร่ถ่ายรูปมาด้วยนะ คิดถึงจังเลย
nat   
Tue 29 May 2007 4:30 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 
 


เรื่องของหัวใจ
สิ่งที่ขาดหาย
ในที่สุด
จะเข้ากรุง
Duty called.
Update my life.
เรื่องเล่าตอนที่1
Enjoyed
keeping or losing???
One night in the city of angle.
แค่ไหนแค่นั้น....เกิดมาแค่รักกัน...ภาพเก่าๆ...มันจบไปแล้วคะ
จะได้กลับบ้านแล้ว
The return of Beejungka
ที่ผ่านมา
Frankfurt with KU ka.
มาทำอาหารกันเถอะ
My Birthday in Kuwait
วันๆที่ผ่านไป
นานา จิตตัง
เหตุเกิดจากความเหงา......
คนเราก็เท่านี้
The Answer for me.
เมื่อความเหงามาเยือน
My New Uniform
Life in Kuwait City....Just the beinging
Farewell Party
ดูรูปคูเวตไปพลางๆรอเวลาเดินทาง
วันๆนึง
ไหว้พระเก้าวัด
เรื่อยๆสบายๆ
ถูกปลดปล่อย และ หลุดพ้น
Beauty_Tag คะ
เรื่องใหม่ๆๆ
เลิกกันซะที...ดีใจจัง
St. Valentine
กิน กิน กิน
Saying good bye to Dohell
สัญญา
รอยต่อ